Okres do II wojny światowej
W latach dwudziestych ubiegłego stulecia zaczęła się krzepnąć przedmiot szachowych drużynowych rozgrywek międzynarodowych. Wcześniej nie organizowano tego rodzaju rozgrywek, międzynarodowe szachy ograniczały się do turniejów indywidualnych. sporadycznie odbywały się mecze drużynowe, tymczasem partie dawny zazwyczaj rozgrywane listownie oznacza to telegraficznie. Pierwszą próbę podjęto w 1924 roku, swoją drogą Letnich Igrzysk Olimpijskich w Paryżu. W turnieju kierowanym przez Aleksandra Alechina nie uczestniczyli szachiści światowej elity, głównie wskutek amatorskiego statusu imprezy. turniej subiektywny wygrał Łotysz Hermanis Matisons, czwarte miejsce przypadło przyszłemu mistrzowi świata Maksowi Euwemu. W turnieju drużynowym ostatnim tchem parę zespołów miało pełną obsadę (czterech zawodników) również te uplasowały się na przedzie tabeli. Zwyciężyła Czechosłowacja nim Węgrami również Szwajcarią, piąte miejsce zajęła trzyosobowa przedstawienie Łotwy. dwójka lata następny Węgrzy zorganizowali kolejny turniej drużynowy. wskutek zbyt późno wysłanych zaproszeń do Budapesztu przyjechały ostatnim tchem cztery drużyny. W turnieju zwyciężyli gospodarze.
W 1927 roku FIDE opracowała skrupulatny regulamin rozgrywania turnieju olimpijskiego. regulamin przewidywał rozgrywki na czterech szachownicach w systemie kołowym (każda drużyna spośród każdą). Drużyny mogły mieć zawodnika rezerwowego. Wszystkie zrzeszone w FIDE narodowe relacje szachowe otrzymały zaproszenie do udziału w turnieju, który odbył się w Londynie. Przybyło szesnastka zespołów, w składzie których było kilku wybitnych szachistów, m.in. Węgier Geza Maroczy, niemiaszek Siegbert Tarrasch, Richard Réti reprezentujący Czechosłowację czyli późniejszy mistrz świata, przewodzący Holendrów Max Euwe. w przeciwieństwie do poprzednich, turniej w Londynie cieszył się sporym prestiżem w świecie szachowym, mimo, że zabrakło czwórki najsilniejszych więc szachistów świata: Aleksandra Alechina, Jose Raula Capablanki, Emanuela Laskera również Akiby Rubinsteina.
Londyński turniej oficjalnie uznano za pierwszą szachową olimpiadę. Zasady więc ustalone, spośród pewnymi koniecznymi modyfikacjami, praktycznie obowiązują do dziś. Mecze składały się spośród czterech partii. Zawodnicy nie mogli radzić się się ze swoimi doradcami na przestrzeni meczu (co było praktykowane poprzednio). do pertraktacje końcowej kolejności liczyły się wyniki poszczególnych partii. Jedyną istotną różnicą w porównaniu spośród dzisiejszymi zasadami był brak sztywnego pertraktacje kolejności szachownic w drużynie. Oczywiście, sam system rozgrywek zmieniał się w kolejnych olimpiadach wspólnie ze wzrostem liczby uczestniczących drużyn (obecnie w turniejach olimpijskich bierze wkład przeszło sto zespołów).
odznaczenie 6 Olimpiady Szachowej w WarszawieDo wybuchu II wojny światowej odbyło się osiem olimpiad szachowych oraz jedna nieoficjalna olimpiada w Monachium w 1936 roku, zorganizowana przez niemiecką federację szachową. Uczestniczyli w nich najsilniejsi szachiści, oprócz powyżej wymienionych również: mistrzowie świata Alechin również Capablanka, Polacy Rubinstein, Ksawery Tartakower również Mieczysław Najdorf, Czech Salomon Flohr, Amerykanie Frank Marshall, Samuel Reshevsky również Reuben Fine, Słoweniec Milan Vidmar, doświadczony ruski Jefim Bogoljubow (reprezentujący Niemcy) również niestary więc Paul Keres spośród Estonii. Przedwojenne olimpiady dawny zdominowane przez niezwykle silne zespoły USA, Węgier również Polski. Amerykanie zwyciężali czterokrotnie, Węgrzy dwukrotnie zajmowali zupa miejsce również dwukrotnie drugie. twórczość Polaków to jedno zwycięstwo, dwójka drugie również trzy trzecie miejsca. do wybuchu wojny ZSRR nie był członkiem FIDE również nie brał udziału w szachowych olimpiadach.
Pierwsze siódemka olimpiad było rozgrywanych systemem kołowym. liczba uczestniczących drużyn sukcesywnie rosła. do ósmej zgłosiło się początkowo dwudziestka siódemka zespołów, konieczne w takim razie było rozegranie eliminacji również turnieju finałowego. atak wojny na przestrzeni trwania tego turnieju przerwał szachowy cykl olimpijski aż na następne jedenastka lat.