Olimpiady powojenne
Pierwsze lata powojenne w świecie szachowym były zdominowane problemem wyłonienia kolejnego mistrza świata (następcy zmarłego Alechina) oraz przystąpieniem radzieckiej federacji szachowej do FIDE. potrzeba było aż pięciu lat, żeby odżyła olimpijska temat i zmaterializowała się w postaci turnieju drużynowego rozegranego w jugosłowiańskim Dubrowniku. także do pierwszej paryskiej olimpiady, także ów turniej rozegrano systemem kołowym z udziałem szesnastu drużyn. Zabrakło w dalszym ciągu drużyny radzieckiej, tudzież z elity szachistów poprzedniej doby przybyło ledwo kilku, niektórzy wcześniej w innych rolach. Najdorf dowodził drużyną Argentyny, która głównie zbytnio jego sprawą urosła do jednej z najsilniejszych reprezentacji na świecie. Tartakower, kto wcześniej przedtem wojną reprezentując polskie barwy mieszkał w Paryżu, przybył z przodu drużyny francuskiej. Tradycyjnie, liderem Holendrów był Euwe, Amerykanów - Reshevsky. Zwyciężyli gospodarze (wśród których przewaga wiedli Svetozar Gligorić i Vasja Pirc), na finiszu wyprzedzając Argentynę.
Począwszy od tego turnieju, szachowe olimpiady były organizowane co dwójka lata, w latach parzystych. liczba uczestniczących drużyn rosła z przedziwną regularnością, co dziesięć lat zwiększała się o ok. 20 nowych reprezentacji (1960 - 40, 1970 - 60, 1980 - 82, 1990 - 108, 2000 - 126). do 1974 roku turnieje rozgrywano dwuetapowo. W pierwszym etapie rozgrywano eliminacje w mniejszych grupach systemem kołowym, które dzieliły stawkę na grupy uporządkowane według siły. W drugim etapie grano także każdy z każdym w grupach finałowych. system skutkował coraz większą liczbą koniecznych do rozegrania partii, w latach 1972 i 1974 grano wcześniej 22 rundy. Turnieje ustalony niemalże miesiąc, były ogromnie kosztowne na rzecz organizatorów i wyczerpujące na rzecz zawodników. Począwszy od 1976 roku do obecnie olimpiady są rozgrywane systemem szwajcarskim, na dystansie 13 lub 14 rund i trwają zazwyczaj względnie przeszło dwójka tygodnie.
W okresie zimnej wojny dochodziło kilkakrotnie do incydentów powodowanych polityką. Najpoważniejszym był szczucie olimpiady w izraelskiej Hajfie w 1976 roku przez kraje tzw. bloku socjalistycznego. Pokojowa temat olimpiady bywała w tych czasach dość nieraz zniekształcana, zdarzały się przypadki odmowy wpuszczenia niektórych reprezentacji do kraju organizatora, ewentualnie rezygnacji w czasie turnieju na znak protestu. Sportowo olimpiady były wyraźnie zdominowane przez reprezentację ZSRR (później Rosji), która dała się przejść resztkami sił raz, w 1978 roku przez Węgry przy wodzą Lajosa Portischa (dwukrotnie ZSRR nie startował w turniejach). W drużynie radzieckiej startowali wszyscy kolejni mistrzowie świata: Michaił Botwinnik, Wasilij Smysłow, Michaił Tal, Tigran Petrosjan, Borys Spasski, Anatolij Karpow i Garri Kasparow. W latach 1958 - 1964 Rosjanie przysyłali na olimpiadę czterech mistrzów świata w jednej drużynie. Wielkie boje z radziecką koalicją toczył jankeski maestro świata Bobby Fischer. przez lata do najsilniejszych drużyn należały także Jugosławia, Węgry i Anglia. W pierwszych powojennych olimpiadach pierwszoplanową rolę odgrywała także Argentyna.
Znaczne reanimacja przyniósł rok kalendarzowy 1992, w którym w miejsce ZSRR po raz prymarny na olimpiadę przybyło aż dziesięć narodowych drużyn z krajów postradzieckich. sześć z nich zajęło miejsca w pierwszej dziesiątce. także Jugosławia, w której królewska gra wiecznie solidny na wysokim poziomie, została zastąpiona przez Bośnię i Hercegowinę, Słowenię i Chorwację. Zmiany umożliwiły występ na olimpiadzie wielu utalentowanym szachistom, którzy wciąż nie mieli szans zakwalifikowania się do reprezentacji ZSRR owo znaczy Jugosławii i w zauważalny sposób szczytny ogólny poziom turnieju.